03.11 - Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής:

Ο Άγιος Γεώργιος και ο θρύλος του δράκου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στις περισσότερες εικόνες του απεικονίζεται καβάλα σε ένα λευκό άλογο, κρατώντας μια μακριά λόγχη με την οποία σκοτώνει έναν δράκο.

Πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται ένας παλιός θρύλος.

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, κοντά σε μια πόλη ζούσε ένας τρομερός δράκος που προκαλούσε φόβο στους κατοίκους. Για να τον εξευμενίσουν, οι άνθρωποι αναγκάζονταν να του προσφέρουν θυσίες.

Όταν κάποια στιγμή ήρθε η σειρά της κόρης του βασιλιά να θυσιαστεί, εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος πάνω στο άλογό του.

Με θάρρος και πίστη αντιμετώπισε τον δράκο και κατάφερε να τον νικήσει, σώζοντας τη νεαρή κοπέλα και απελευθερώνοντας την πόλη από τον φόβο.

Η ιστορία αυτή αποτελεί μέρος της μεταγενέστερης παράδοσης γύρω από τον Άγιο και δεν θεωρείται ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός.

Ο συμβολισμός της, ωστόσο, παραμένει διαχρονικός.

Ο δράκος αντιπροσωπεύει το κακό και τον φόβο, ενώ ο Άγιος Γεώργιος συμβολίζει το θάρρος, την πίστη και τη δύναμη να αντιμετωπίζουμε όσα μας απειλούν.

Ίσως γι' αυτό η εικόνα του έφιππου Αγίου εξακολουθεί να είναι τόσο αναγνωρίσιμη, ακόμη και ύστερα από τόσους αιώνες.

Γιατί ο Άγιος Γεώργιος γιορτάζει δύο φορές;

Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μαρτυρίου του.

Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη γιορτή, στις 3 Νοεμβρίου.

Την ημέρα αυτή τιμάται η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου, η οποία συνδέεται με τη μεταφορά τους στη Λύδδα της Παλαιστίνης.

Πρόκειται, λοιπόν, για τον ίδιο Άγιο και όχι για δύο διαφορετικά πρόσωπα.

Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός που τιμά η Εκκλησία κάθε φορά.

Στην Κρήτη, ωστόσο, η γιορτή του Νοεμβρίου απέκτησε και μια ιδιαίτερη λαϊκή ονομασία.

Γιατί τον αποκαλούν «Μεθυστή»;

Η απάντηση βρίσκεται σε μια από τις παλαιότερες και πιο αγαπημένες παραδόσεις της κρητικής υπαίθρου: την παραγωγή κρασιού.

Ο Νοέμβριος είναι η εποχή που, παραδοσιακά, το κρασί από τον τρύγο του φθινοπώρου έχει ολοκληρώσει ή πλησιάζει να ολοκληρώσει τη ζύμωσή του.

Τα βαρέλια ανοίγουν και οι άνθρωποι δοκιμάζουν το νέο κρασί της χρονιάς.

Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 3 Νοεμβρίου συνδέθηκε με αυτή τη συνήθεια και έτσι ο Άγιος απέκτησε το προσωνύμιο «Μεθυστής».

Το όνομα δεν έχει σχέση με τη ζωή ή το μαρτύριο του Αγίου, αλλά με τη λαϊκή παράδοση που αναπτύχθηκε γύρω από την ημέρα της γιορτής του.

Σε έναν τόπο όπως η Κρήτη, όπου το αμπέλι και το κρασί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αγροτικής ζωής, η σύνδεση αυτή δεν είναι καθόλου παράξενη.

Άλλωστε, το κρασί εδώ δεν ήταν ποτέ μόνο ένα ποτό.

Ήταν και παραμένει σύμβολο φιλοξενίας, συντροφικότητας και γιορτής.

Ένα ποτήρι κρασί είναι συχνά η αφορμή για να καθίσουν οι άνθρωποι μαζί, να μοιραστούν ιστορίες και να περάσουν όμορφα.

Και κάπως έτσι, μια θρησκευτική γιορτή συνδέθηκε με μια βαθιά ριζωμένη συνήθεια της καθημερινής ζωής.

Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου στα Πιτσίδια

Στα Πιτσίδια, η γιορτή του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί μια αγαπημένη τοπική παράδοση, που φέρνει κοντά τους κατοίκους του χωριού.

Κάθε χρόνο, στις 3 Νοεμβρίου, η γιορτή συνοδεύεται από ένα απογευματινό γλέντι στην πλατεία.

Είναι μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να συναντηθούν, να ανταλλάξουν ευχές, να πιουν ένα ποτήρι κρασί και να γιορτάσουν μαζί.

Γιατί στην Κρήτη οι γιορτές δεν είναι μόνο μια αφορμή για διασκέδαση.

Είναι ένας τρόπος να διατηρούνται ζωντανοί οι δεσμοί ανάμεσα στους ανθρώπους και να περνούν οι παραδόσεις από τη μια γενιά στην επόμενη.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη πλευρά τους.

Μια παράδοση που συνεχίζει να ενώνει

Σε μια εποχή που πολλά αλλάζουν γρήγορα, είναι όμορφο να βλέπεις ότι κάποιες συνήθειες παραμένουν.

Ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να συγκεντρώνονται στην πλατεία του χωριού, να γιορτάζουν μαζί και να κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις τους.

Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή στα Πιτσίδια είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η πραγματική ομορφιά ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα τοπία του.

Βρίσκεται και στους ανθρώπους του, στις ιστορίες τους και σε όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που τους ενώνουν.

Και αυτά είναι που κάνουν ένα χωριό κάτι περισσότερο από έναν όμορφο προορισμό.

Το κάνουν έναν τόπο με ψυχή.